Menu

Plamka Mazurka

ptasie sprawy

Krajowe ptaki Władysława Taczanowskiego

Wszystkie barwy sroki

krogulec14

Jestem przekonany, że piękny tekst Władysława Taczanowskiego i niezwykła fotografia Piotra Remesza sprawią, że od dzisiaj inaczej będziecie patrzeć na srokę. Sądzę, że po prostu odkryjecie ptaka na nowo. Przestanie być dla Was "czarno-białym" ptaszydłem, a ukaże się w pełni swojego piękna.

-

"Czarna, biała na brzuchu i naramiennikach, skrzydła i ogon świetnie połyskujące; końce lotek czarne; wyższa część kupra brudno biała.

Na starym samcu czarny kolor wszędzie połyskujący, dosyć odmiennie na różnych częściach ciała; na wierzchu głowy lekko złotawy, na karku słabszy szafirowo fioletowy; na podgardlu stosiny szerokie tworzą rodzaj gęstego kreskowania, wyraźnie rysującego się na czarności tła; w ogonie środkowe sterówki całe, a innych całe zewnętrzne brzegi świetnie połyskujące złoto zielonym blaskiem, przy końcu każdej odmiennym, to jest na dwa cale od końca połysk przechodzi w pasek złotawy, następnie w fioletowy, ten w szafirowy, zmieniający się ostatecznie w ciemno zielony. Skrzydła równie świetnie zielone, lotki drugorzędne obrzeżone szafirowemi paskami, a ostatnie przedramieniowe całe szafirowe; na pierwszorzędnych połysk zielony słabszy, wnętrzna ich chorągiewka biała, czarno zakończona. Dziób i nogi czarne; tęcze czarniawe.

Samica jest mniejsza, ze znacznie krótszym ogonem, z daleka daje się odróżnić po naramiennikach białych, mniej okazałych niż na samcu; blaski ma słabsze, szczególniej na ogonie i skrzydłach, na pierwszym zieloność jest ciemniejsza, mniej świetna, a odmiany końcowe mniej wybitne i żywe; podobnie na skrzydłach, szczególniej kolor szafirowy lotek drugorzędnych mniej silny i czysty.

Samiec młody po pierwszej zmianie pierza więcej do samicy podobny.

Młode w pierwszem pierzu są jeszcze mniej połyskujące niż samica; wśród słabszych mieniących kolorów ogona i skrzydeł mają odmienne czarne przestrzenie matowe."

-

Cytat pochodzi z: Taczanowski W. 2012 (reprint) "Ptaki krajowe" Lubelskie Towarzystwo Ornitologiczne

img_6917prfb

Sroka, fot. Piotr Remesz   www.piotrremesz.pl

Nurek czubaty

krogulec14

    Rzadko zwracam w książkach uwagę na opisy ptaków. Zwykle wolę rzucić okiem na danego osobnika i w ten sposób więcej zapamiętam z jego wyglądu. A jednak opis perkoza dwuczubnego w "Ptakach krajowych" jest na tyle ciekawy i piękny, że postanowiłem Wam go zaprezentować:

   "Największy z pomiędzy krajowych gatunków, odznacza się dostatecznie od innych wspaniałymi ozdobami głowy, stanowiącemi dwa wielkie czuby, na kształt rogów po bokach ciemienia sterczące, czarniawe podobnie jak cały wierzch głowy, prócz których całą twarz białawą otacza suta bryża rdzawa z czarnemi brzegami; bryża ta u spodu jest przerwana. Tylna strona szyi wraz z całym płaszczem szarawo brunatna, z jaśniejszymi szarawemi brzegami piór na plecach i barkówkach. Cały spód srebrzsto biały, mocno połyskujący; pióra na bokach ciała mniej więcej rudawe, ze śniademi pomięszane; szyja mniej więcej rudawo poplamiona. Wszystkie lotki przedramieniowe, pokrycie podskrzydłowe i pokrywy brzegu przedramienia białe. Dziób z boków cielisto różowy, z wierzchu rogowo popielaty, z końcem białawo rogowym, naga część przed okiem ołowiasto popielata; nogi zewnątrz ciemno popielate, od strony wnętrznej brudno żółtawe, podeszwy ołowiasto popielate ciemne, pazury blado popielate; tęcza pąsowa z wązką złotą obwódką naokoło źrenicy".

   Prawda, że piękny? Teraz tylko dodamy piękne zdjęcie Łukasza Jabłońskiego i wpis mamy jak-ta-la-la. Choć właściwie można jeszcze zerknąć w stare nazwy. I tak perkoz dwuczuby zawdzięcza swoją nazwę niezawodnemu hrabi Konstantemu Tyzenhauzowi, który nazwał go perkozem dwuczubnym. Alternatywne, jakże urocze, nazwy to: nurek czubaty (ksiądz Kluk), nur czubaty (ksiądz Jundziłł), koza czy też pełna wdzięku z ruska brzmiąca pernykoza.

 5NpcckiLGGn44Rbp1tvswcU0cqHrwbKfy3wEGat0

Perkoz dwuczuby, fot. Łukasz Jabłoński   Łukasz Jabłoński Photography 

© Plamka Mazurka
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci