Menu

Plamka Mazurka

ptasie sprawy

Sroka - zima 2016/17

krogulec14

Długość ciała sroki wynosi od 42 do 47 centymetrów, z czego na jej znany z przysłowia ogon+ przypada blisko 25, rozpiętość skrzydeł od 60 do 64 centymetrów, a waga oscyluje w granicach 180 -250 gramów.

Sroka odbywa jeden lęg w roku. W kwietniu, bądź w maju samica składa zwykle od 4 do 6 jaj. Po 17 -18 dniach inkubacji klują się pisklęta. Gniazdo umieszcza na wierzchołu cienkiego, smukłego drzewa, a w okolicach gdzie ptaki czują się bezpieczne bywa umieszczone 3 -4 metry nad ziemią w gęstych krzewach tarniny lub wierzby. Jest ono dużą kulistą budowlą wykonaną z patyków - jest trudne do pomylenia z gniazdami innych ptaków. Pary gniazdują oddzielnie.

Sroka, jak zapewne wszyscy wiemy, jest gatunkiem osiadłym.

Do niedawna zamieszkiwała najchętniej krajobraz rolniczy z kępami drzew i krzewów. Od kilkudziesięciu lat "podporządkowała sobie" osiedla ludzkie.

Pokarm sroki stanowią większe owady, dżdżownice, żaby, jaszczurki, ślimaki. Znana jest z plądrowania ptasich gniazd, gdzie łupem jej padają jaja i pisklęta. Zimą przestawia się na dietę roślinną, żywi się też odpadkami i padliną. Wikipedia podpowiada, że nie obce jej jest wykradanie z zapasów wiewiórki.

Sroka jest średniolicznym gatunkiem lęgowym. Populacja jej waha się w granicach 350 000 par lęgowych. Jest objęta tylko częściową ochroną.

Jest bardzo inteligentna. Sroka bardzo łatwo adaptuje się do zmian, które w środowisku wprowadza człowiek. Znana jest z "interesowania" się małymi, błyszczącymi przedmiotami, które podobno magazynuje w przeróżnych zakamarkach. Czatuje na drzewach, na ziemi penetruje teren skacząc i chodząc. Lot ma ociężały, niezgrabny. W trakcie jego wyróżnia się charakterystyczny, długim ogonem i krótkimi, zaokrąglonymi skrzydłami. Ma też bardzo charakterystyczny sposób. lotu. Poza sezonem lęgowym sroki żyją w małych grupach. Trafnie oceniają zagrożenie i dystans ucieczki u nich jest bardzo zmienny.

-

Sroka jak to sroka. Nawet w kulturze ma swoje biele i czernie. To ona przyczyniła się do pięknej legendy w Liwie, gdzie przez jej pazerność na błyskotki śmierć poniosła niewinna kasztelanka. To ona jest narzeczoną w "Ptasim weselu", w zwyczaju Łużyczan, który trwa znacznie dłużej niż polskie państwo. To ona znalazła się w tytule słynnej opery Rossiniego - "Sroka złodziejka". O niej pisał dzieciom Brzechwa. To właśnie sroka jest wisienką na torcie w przepięknym, zimowym obrazie Claude Monet "Sroka".

* dwóch srok za ogon nie złapiesz.

 uLIkVvz3Lxqb8dIBP6vj3qvDljIofTXGMxYRYpEG

Sroka, fot. Szczepan Klejbuk    Szczepan Klejbuk - Fotografia przyrodniczaszczepanklejbuk.fotoprzyroda.pl 

Komentarze (1)

Dodaj komentarz
  • makroman

    Ja przedewszystkim cenię sroki za "wieczorne pogaduchy", potrafią w parze siedzieć gdzieś wysoko i "gruchają" do siebie, tyle że w grę wchodzi co najmniej kilkadziesiąt różnych głosów, ciekawe czy ktoś to już badał?

© Plamka Mazurka
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci