Jeśli ktoś po "Śmierci drozda" pomyślał, że przyroda również spycha starsze osobniki na boczny tor, to pragnę powiedzieć iż jest w błędzie. Postaram się to ukazać na przykładzie pewnego głuszca, choć biolodzy podobnych przykładów znaleźliby na pęczki.

Głuszec Stephen tańczył. Robił to tak jak w zeszłym roku, dwa lata temu, trzy, a nawet i cztery. Stephen miał pięć lat. Tańczył, bo wiedział, że tylko w ten sposób ściągnie na siebie uwagę głuszek. Nie lubił tych bzdurnych podskoków w górę, ale czegóż to nie zrobi ptak dla miłości. Zdążył już zauważyć, że dziewczęta nie preferują osiłków ani strojnisiów, tylko weteranów. Stephen rozglądał się po najbliższych współtancerzach z małym niedowierzaniem. Nie zauważył, najstarszych podczas ubiegłorocznych tańców, Paula, Jeana, Kima i Briana. Stephenem aż wstrząsnęło. Jezioro rozkoszy było na wyciągnięcie ręki. Było i nic już nie powinno zamącić jego tafli. Stephen podskakiwał dalej. Teraz dopiero, po latach oczekiwań, zrozumiał, że laski mają rację. Młode głuszce najlepsze będą po doświadczonych ojcach. Nie po takich młokosach, którzy podskakują obok. Za białko w jajkach swoim matkom nie zapłacili, a już wyobrażają sobie nie wiadomo co. Nie, to nie tędy droga. Trzeba było...

Rozmyślania Stephena przerwała Lucy. Stała pod krzaczkiem i mrugała do niego oczkiem. "O-ho, zaczyna się!" - zdążył pomyśleć. I zauważyć jeszcze kilkanaście innych dziewcząt. Głuszcowi Stephenowi zapowiadała się gorąca, upojna noc...

Opisu dalszego nie będzie. Na Plamkę wchodzą nieraz dzieci.

Głuszec w obiektywie Artura Tabora www.arturtabor.pl